کاهش مدت زمان پاسخگویی به حوادث یکی از اهداف برنامه های مدیریت حوادث است. برنامه گشت های امداد خودرو به عنوان جزیی از سیستم مدیریت حوادث می تواند نقش موثری در برطرف نمودن سریع حادثه از طریق کاهش مدت زمان شناسایی، تایید و عکس العمل به حادثه ایفا کند. هدف از این مقاله تخصیص ناوگان میان مسیرهای حرکت گشت های امداد خودرو به گونه ای است که زمان پاسخگویی به حوادث حداقل گردد. این کار از طریق حل مدل بهینه سازی غیرخطی صورت می گیرد که تابع هدف آن حداقل نمودن زمان عکس العمل به مجموع حوادثی است که در یک دوره زمانی مشخص رخ می دهد. زمان عکس العمل در این مدل از دو بخش زمان طی مسیر در صف ناشی از حادثه و زمان طی مسیر با سرعت ثابت و در شرایط بدون تراکم تشکیل شده است. در نهایت به کارگیری مدل در شبکه بزرگراهی شهر تهران نشان می دهد که روش ارایه شده در مقایسه با سایر روش های قبلی می تواند زمان رسیدگی و پاسخگویی به حوادث را کاهش داده و از تراکم ایجاد شده در نتیجه وقوع حوادث بکاهد.

طراحی برنامه پرواز و تخصیص ناوگان دو زیر مساله اصلی برنامه ریزی پرواز هستند که بیشترین تاثیر را در هزینه ها و سود هواپیمایی دارند. در این مقاله، مساله یکپارچه طراحی برنامه پرواز و تخصیص ناوگان تشریح شده و یک الگوریتم ژنتیک جهت حل این مساله توسعه داده شده است. این مساله چندین قید داشته و کروموزوم های آن از نوع جایگشتی با طول متغیر و چند لایه است. بنابراین ایجاد جمعیت اولیه تصادفی و استفاده از عملگرهای معمول الگوریتم های تکاملی کارآمد نخواهد بود، زیرا احتمال امکان پذیر بودن پاسخ ها بسیار کم است. برای این منظور، تابع ایجاد جمعیت اولیه بر اساس مفهوم حلقه و عملگرهای جدید ترکیب و جهش ابداع شده اند. همچنین از یک الگوریتم ژنتیک در داخل حلقه اصلی، جهت بازهدایت بهینه مسافران استفاده شده است. چهار مدل با تعداد فرودگاه و ناوگان مختلف به عنوان ورودی مساله تعریف شده و توسط الگوریتم های ژنتیک دو و سه جزیره ای مورد حل قرار گرفتند. نتایج نشان می دهد که در هر تکرار حلقه اصلی، پاسخ هایی امکان پذیر به دست آمده و در پایان، بهبود مناسبی در هزینه ها ایجاد شده است. در مدل های بزرگتر، بهبود بیشتر در هزینه ها و اختلاف بیشتر میان حالت دو و سه جزیره ای قابل مشاهده است. حالت سه جزیره ای پاسخ های بهتری را در زمان بیشتر نتیجه داده است. الگوریتم توسعه داده شده موفق به یافتن جواب های امکان پذیر بهینه شده است و در مسائل با ابعاد بالا که امکان یافتن جواب بهینه با استفاده از روش های مرسوم مانند برنامه ریزی خطی وجود ندارد می تواند کارامد باشد.

هدف: در مساله مسیریابی پارامترهایی وجود دارد که قطعی و معین نیستند و معمولا برای ساده سازی، بهترین برآوردی که از این پارامترها موجود است به عنوان داده قطعی استفاده می شود. در این رویکرد ممکن است در عمل، برخی از محدودیت ها نقض شده و جواب بهینه به دست آمده دیگر موجه نباشد.روش شناسی پژوهش: در این تحقیق، یک مدل برنامه ریزی خطی عدد صحیح مخلوط برای مسیریابی با در نظر گرفتن بار ترکیبی، با استفاده از وسایل نقلیه ناهمگن و عدم قطعیت در زمان سفر ارایه شده است. برای رسیدن به جواب های استوار، یک الگوریتم ابتکاری برای تولید سناریوهای حدی توسعه داده شده است. پس از همگرا شدن الگوریتم تولید سناریو، زیرمجموعه ای از جواب ها که در بین جواب همه سناریوهای مختلف مشترکا باقی مانده باشد به عنوان قسمت استوار جواب معرفی می شود.یافته ها: در این تحقیق در برخی قسمت ها کل یک تور استوار باقی مانده است و در برخی حالات نیز فقط سفر بین دو گره جزو جواب استوار مشاهده شد.اصالت/ارزش افزوده علمی: این اولین بار است که مفاهیم بهینه سازی استوار با استفاده از طرح تولید سناریوهای حدی پیاده سازی می شود. در هر تکرار از تولید سناریوهای حدی، متناقض ترین سناریو در برابر یک راه حل بهینه داده­ شده تولید می شود. مزیت اصلی این روش نسبت به سایر روش های بهینه سازی استوار موجود، تاکید بر حفظ موجه بودن جواب بهینه در هنگام مواجهه با متنوع ترین مجموعه سناریوهای عدم قطعیت است درحالی که هم زمان تلاش می شود تا حجم محاسبات موردنیاز تا حد مطلوبی پایین نگه داشته شود.

حمل ونقل دریایی عمدتاً شامل مسائلی چون تخصیص ناوگان، مسیریابی کشتی و مسائل مربوط به سوختگیری کشتی ها هست. باید اشاره کنیم که مسئله تخصیص ناوگان، تعیین مسیر و برنامه ریزی کشتی ها با هدف حداقل سازی هزینه ها سروکار دارند. در سال های اخیر بیشتر شرکت های حمل ونقل دریایی با شرایط بازاری دشواری ازلحاظ سوخت گیری و قیمت سوخت مواجه گردیده اند. با توجه به اینکه تقریباً 60 درصد هزینه های کشتی به سوخت آن اختصاص دارد، پس هزینه های سوخت ناوگان به عنوان عمده ترین هزینه حمل ونقل دریایی محسوب می گردد. با توجه به شرایط رقابتی و عدم قطعیت های مختلف موجود در چنین مسائلی، بررسی یکپارچه تخصیص ناوگان، مسیریابی و سوخت گیری امری ضروری است. بر این اساس در پژوهش حاضر مسئله حمل ونقل دریایی لاینر، که در آن تصمیمات مربوط به انتخاب ناوگان، تعیین مسیر بهینه هر شناور، انتخاب سرعت حرکت آن بین بنادر مختلف و سیاست سوخت گیری مربوطه در شرایط عدم قطعیت قیمت و مصرف سوخت به صورت یکپارچه اتخاذ می شود، موردمطالعه قرارگرفته است. وجود وابستگی سوخت گیری به مسیریابی و تخصیص با توجه به نیاز به سوخت گیری در طی مسیر کشتی اهمیت و ضرورت بررسی این دو موضوع به صورت یکپارچه را فراهم می سازد. بدین منظور مدل برنامه ریزی تصادفی عدد صحیح خطی بارو یکرد مبتنی بر سناریو توسعه داده شده است. حل و تجزیه وتحلیل های مربوطه در خصوص نمونه مسائل مختلف و مزیت های رویکرد یکپارچه و تصادفی بر حالتی که پارامترهای مدل قطعی فرض می شود؛ از طریق شبیه سازی و دیگر روش ها نشان داده است.

مسئلة مسیریابی و برنامه ریزی تعمیرات هواپیما از جمله مسائل مهم و پیچیده سیستم های حمل ونقل هوایی است؛ از این رو باید عواملی که بر افزایش تأخیرها و هزینه ها تأثیرگذار است و موجب نارضایتی مسافران می شود شناسایی شوند. ازجمله این عوامل می توان به زمان مورد نیاز برای انجام عملیات رمپینگ هواپیما و انجام عملیات بازرسی و تعمیر و نگهداری آن اشاره کرد که مستقیماً بر روی تأخیرات پروازی و هزینه ها اثرگذار است، این پژوهش به ارائة دو مدل جدید برای برنامه ریزی تعمیرات هواپیما براساس ساعات پرواز (نه روزهای پرواز) و زمان بندی فعالیت های رمپینگ هواپیما می پردازد؛ به طوری که هزینه ها و تأخیرات را مینیمم می کند. دو مدل ریاضی ارائه شده در نرم افزار گمز حل شده و برای هرکدام تحلیل حساسیت انجام گرفته است که نتایج این تحلیل نشان می دهد در مدل تعمیر و نگهداری، افزایش تعداد هواپیماها سبب کاهش هزینه ها و در مدل رمپینگ افزایش ماشین آلات سبب کاهش جزئی تأخیرات می شود. نتایج به دست آمده حاکی از کارایی مناسب مدل ها در کاهش هزینة تعمیر و نگهداری و تأخیرات پروازی است.

استفاده از سیستم اتوبوسرانی درون شهری با توجه به انعطاف پذیری بالا و ارزان بودن آن برای استفاده کننده، در شهرهای بزرگ و به ویژه در کشورهای در حال توسعه امری اجتناب ناپذیر است. از این رو بهبود این سیستم حمل و نقل بدلیل گستره فعالیت آن ضروری به نظر می رسد. یکی از روشهای ارتقای عملکرد این سیستم، تخصیص بهینه اتوبوسها به خطوط فعال به گونه ای است که نسبت به وضعیت موجود، تعداد مسافر بیشتری حمل نموده و در عین حال هزینه حمل آن کاهش یابد. بر این اساس در این مطالعه از یک رویکرد جدید به منظور تخصیص بهینه اتوبوس ها به خطوط شبکه اتوبوسرانی موجود استفاده گردید. در این روش، مدلی تهیه شد که از طریق آن می توان با در نظرگرفتن پارامترهای مختلف موثر بر این امر در کنار یکدیگر تعداد اتوبوس های مورد نیاز یک خط را تعیین نمود. برای این منظور نیز از شبکه های عصبی مصنوعی استفاده گردید. شبکه های عصبی مصنوعی به علت قابلیت یادگیری به کمک مثال و با استفاده از داده های موجود می توانند برای مدلسازیهای غیرخطی که حل عددی دقیق آنها به سختی قابل حصول است، مورد استفاده قرار گیرند. عملکرد شبکه، پس از طی شدن پروسه آموزش، مورد مطالعه قرار گرفته و در صورت ارضای شرایط موردنظر، می توان در شبیه سازی موارد جدیدی که در پروسه آموزش موجود نبودند، از این شبکه ها استفاده کرده و خروجی های مورد نظر را به دست آورد. که در این رویکرد نیز، معماری شبکه حاصل برای مدل ارائه شده به سبب داشتن بالاترین ضریب همبستگی (0.996=R) و کمترین میانگین خطای مربعی (mse=0.553) بصورت 1-13-11-NN بدست آمد. درنهایت، مدل به دست آمده بر روی شبکه اتوبوسرانی شهر مشهد آزمایش گردید، که نتایج به دست آمده با استفاده از شبکه عصبی در مقایسه با وضعیت موجود نیز به دلیل انطباق کامل وضعیت موجود با نتایج بدست آمده از شبکه مورد نظر، نشان دهنده دقت بالای این شبکه ها در شبیه سازی شرایط ایده آل می باشد.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

هدف اصلی مطالعه ی حاضر، شناسایی و بررسی اثرگذاری عوامل مهم و تاثیرگذار در ارتکاب رانندگان ناوگان باری به تخلف های رانندگی است. برای دست یابی به اهداف مورد نظر، اطلاعات مورد نیاز شامل نوع تخلف رانندگی در 6 طبقه بندی و با استفاده از تکمیل پرسش نامه ی اطلاعات دموگرافیک و رفتار رانندگی رانندگان)DBQ(در یک بازه ی 60 روزه، از طریق انجام مصاحبه برداشت و برای انجام تحلیل های آماری استفاده شده اند. در ادامه، تحلیل آماری اطلاعات برداشت شده نشان داد رانندگانی که در هر ماه، 5 یا 6 نوبت تخلیه و بارگیری می کنند، نسبت به رانندگانی که در هر ماه بیش از 12 نوبت تخلیه و بارگیری می کنند، کمتر مرتکب تخلف اضافه تناژ می شوند. همچنین، رانندگانی که دچار رفتار لغزشی کمتری هستند و به اصطلاح حواس پرت نیستند، به میزان کمتری مرتکب تخلف سرعت غیرمجاز می شوند و احتمال ارتکاب به تخلف سرعت غیرمجازشان به میزان 85٫ 4% کاهش می یابد.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.